Fern Knight: Music For Witches And Alchemists

Dit is de LP uitgave op Eclips (gelimiteerd op 800 genummerde exemplaren) van het tweede Fern Knight album dat origineel als cd uitkwam bij VHF in 2006. Een zeer mooi vormgegeven album met zeer mooie muziek erop. Fern Knight draait rond zangers en songschrijfster Margret Wienk. Haar heldere bewerende stem houd je moeiteloos een langspeler lang in de ban. Tussen de namen van de muzikanten vallen Greg Weeks en Meg Baird van Esper op. Folk dus, maar dat heb je in vele maten en gewichten. Hier spreekt de titel voor zich, je bent aanwezig op de riten van een geheime genootschap. Met de elfen stem van Wienk als gids dwaal je door een mysterieus bos. Fern Knight laat een verfrissend helder geluid horen. Alle instrumenten (cello, harp, gitaar, percussie,….) zijn duidelijk te horen en te onderscheiden, geen mistige drones of fussy gitaren maar zuivere klanken. De frisse en open sound contrasteert goed met het mysterieuze karakter van de nummers en deze tegenstelling maakt dit album zo spannend. We zijn niet zot van brave folk, maar Fern Knight boeit zeker. Iemand hun nieuwe plaat “Fern Knight” gehoord? www.eclipse-records.com, www.fernknight.com

angst-hase-pfeffer-nase: Listening Inn (Ultraeczema)

Per ongeluk gekocht, en niet tevreden geld terug kennen ze niet in de detail handel. Chris Cooper, die in deerhoof zit, zat of zou zitten trok de aandacht op de lpsticker die dit album aanprijsde. Voor we het doorhadden hadden we toch weer een noisy werkstuk van een geluidskunstenaar in de platenkast zitten. Iets waarvan we afgelopen maanden kruiwagens vol van naar de Vinyl in de Aalmoezenierstraat brachten. Maar al bij al is het best om naar te luisteren, Cooper zelf maakt met zo wat alles geluid en past deze melange in tussen herkenbare anker punten. Die bakens vallen op omdat ze gespeeld zijn op echte instrumenten zoals cello of naar ik meen te horen, een orgel. Deze stukjes klinken vaak als bedompte kermis muziekjes. Zo kan je deze lp nog maar het best zien als een soundtrack bij het rariteiten kabinet op de kermis (Carnivale voor gevorderde). http://www.ultraeczema.com/

The Love Company @ Bar Mondial 05-08-2008

knappe nummers, knappe arrangementen, veel meer moet dat niet zijn. Doet me altijd wat aan Pavement denken. Het mag allemaal wel wat strakker.

fotoke volgt later

Hola daar

terug ontdekt dat ik ooit blog had, weer een nieuw goedvoornemen erbij...

morgen The Love Company in Bar Mondial, kort verslagje hier woensdag denk...

Undercurrent beweegt ook weer wat, dus ook daar snel meer over

maar alles is relatief natuurlijk

Imogene / Fuzz Beloved

Imogene, Fuzz Beloved en om kompleet te zijn Ludivine zijn de geesteskinderen van David Melby. Een muzikant uit Los Angeles die gitaar en bas speelt. Bij Imogene wordt dit zelfs een kruising tussen beiden, een basgitaar met acht snaren. Het verhaal begint in de vroege jaren negentig toen hij bassist was bij Fuzz Beloved. Een ambitieuze band die een eigenzinnige psychedelisch rock geluid neerzette . Voor een aantal bandleden was het echter allemaal wat te ambitieus en zij kozen voor hun professionele carrières waardoor er een vroegtijdig einde kwam aan deze groep. Hun opnames voor hun eerste album zijn intussen terug opgevist door Melby en hij staat op het punt deze plaat te re-releasen. Je kan het checken op de My Space site van Fuzzed Beloved. Het is zeker geen slecht project je hoort een band met potentieel, maar de opvolger Imogene klinkt toch al weer een stuk zelfzekerder. Imogene is onmiskenbaar een rock band maar een die het heel eigen inkleurt. Het feit van de basgitaar geeft het een heel groovy en heavy geluid. De invulling met het freaky orgel doet ons de teletijdmachine instellen op de jaren zestig en maakt het geheel zeer psychedelisch klinken. Imogene balanceert continu tussen uitersten. Stoner rock en hippie pop vinden elkaar op deze freaky cd. We noteerden dan ook uiteenlopende namen in de kladschrift zoals Stone Temple Pilots, Spaceman 3 en Morphine. De beluisterde cd is hun debuut uit 2006 maar klinkt nog zeer actueel, eerdaags staat er een nieuwe release op de planning. Imogene kan je ook kennen van je lokale muziek café, de band tourde al door de lage landen en dit jaar waren ze ook te gast bij Cucamonga op Radio 1. Beluister hun unieke geluid zelf eens <== hier klikken.

Low In The Sky / Pankak / Patternbased Records

Terwijl Von Mausmat ijverig zit te werken aan zijn verhandelingen heeft Der Alte eindelijk tijd om eens een paar schijfjes voor te stellen. Het zijn er niet veel maar ze bestaan. Totaal onbekende cd’s die hier belanden en het verder schopten dan de prullenbak. Het Amerikaanse Low In The Sky zal zeker een plaatsje in de verzameling krijgen. Hun sound is een samengaan van elektronica en echte instrumenten. Niet alleen hun sound, ook hun instrumentale songs zijn een sterk visuele collage van analoge songs, jazz , elektronische scapes, hip en trip-hop. Massive Attack is zeker een naam die als referentie kan dienen maar het kan even goed Sigur Ros zijn of Boards Of Canada of…. Je kan dus vele kanten uit met hun composities. Ze maaken een zeer gevarieerde plaat die blijft kleven. Dus hebben we meteen de twee labels gechecked die deze plaat co-releaste. PatternBased en Abandonbuilding zijn de partners in crime die U deze plaat presenteren en vooral de eerste trok onze aandacht. Op hun site zijn de meeste releases gratis te downloaden en we vonden er nog zo een kleinood tussen. De ep van Pankak is ook een aanrader. Ook een collage van geluiden en stylen die resulteerde in een bevreemdende luistertrip. Vredige piano en gitaar stukken worden versmolten met bleeps, noise en verminkte stemmen. Verder staan er tussen de catalogus van PatternBasd nog interessante hiphop achtige dingen tussen en minder leuke ambient gerelateerde projecten. Maar dat zal aan mijn persoonlijke smaak liggen. Check het zelf eens uit @ www.patternbased.com

06/07 Benny Zen, Star Club West en Little Dead Birdie

Vooral Little Dead Birdie verraste me enigszins. 'twee meiden die er voor gaan' werd ons beloofd en dat is dan ook wat we kregen. Deed me een beetje denken aan Sleepy Lil, maar heeft nog wel wat repetitities nodig wil het echt een even strakke machine worden.

De rest van de groepen deed wat van hen verwacht werd...

You Rascal You @ The Rots

straf optreden! Vooral het The Doors/ Nick Cave achtige 'The Levee'. meer info: www.yourascalyou.tk

Built To Spill @ Trix (Antwerpen) 25/05/2007

Doug Martch en zijn mannen streken neer in het Trix in Antwerpen en daar wilde we bij zijn. De lp’s ‘Keep It Like A Secret’, ‘Perfect From Now On’ en ‘Live’ (cd versie) van Built To Spill worden nog meermaals uit de platen kast gehaald, net zoals ‘The Rebels Not In’ van The Halo Benders, één van de zij projecten waar Martch in betrokken is. Bij concerten waar helden het podium betreden zijn de verwachtingen hoger gespannen dan bij een lucratief club bezoek. En de start was overweldigend Martch vertaalde live, zijn meer to the point indie rock songs zoals bijvoorbeeld ‘Cars’ en de gekende psychedelische trance stukken waar hij de melodie met diverse nuances uit zijn gitaar blijft persen minstens zo sterk als op cd. Alle klassiekers kwamen aan bod en ook het nieuw werk zoals de opener, ik kende het niet, klonk bere sterk. En toch, na de laatste nood was weggeëpt hadden we niet het gevoel dat we iets fenomenaals zouden gemist hebben als we vadsig in de zetel waren blijven zitten. De Built To Spill Platen worden we niet beu, maar na ze een uur live bezig gezien te hebben kwam de cynicus in mij naar boven. Martch maakt perfecte songs en de het gitaar gefreak is fenominaal maar we konden er niet aan doen na het tiende freaky intermezo verloren we de aandacht. Geen nood het zal wel aan ons liggen. Het was zeker niet slecht, en we hebben genoten, maar het was ook niet memorabel, niet iets dat in ons geheugen gegrift staat zoals het eerste concert van June Of 44 op Europese bodem in De Lintfabriek, Of Migala in zaal België of The Ramones in Arendonk of…….

The Drones: Gala Mill / Roots Radio Turnhout

Al enige tijd hebben we serieus last van een Roots syndroom. Het zal wel liggen aan de overkill van digitale, experimentele en conceptuele muziek van de vorige jaren. Alternatieve country, op blues geënte rock en melancholische singer songwriters het gaat er allemaal in als koek. Wild wordt de luchtgitaar aangeslagen en vol emotie trachten we de lyrics mee te wauwelen van Wilco, Helldorado, Drive By Truckers, The Jayhawks en vult U zelf verder aan (of stuur Uw tips door) . Een paar weken terug probeerde we ‘Gala Mill’ uit van The Drones. Een Australische groep die al twee keer het podium mochten innemen van het Engelse festival All Tomorrow’s Parties. Een festival dat voor elke editie een curator aanstelt die de affiche mag invullen. Voor de eind dit jaar geplande editie is dit bijvoorbeeld Portishead. The Drones werden uitgenodigd door de grunge rockers van Mudhoney in 2006 en in de editie van februari dit jaar door de instrumentale band met een indrukwekkende cv, The Dirty Three.
‘Gala Mill’ heeft een afgemeten uitgebalanceerde sound. Droog, zonder franje en scherp zodat elk detail en emotie de ruimte krijgt. Wat toch anders is dan veel gelijkaardige bands waar meer de nadruk gelegd wordt op de rock sound die meestal voller en vettiger klinkt maar minder ruimte geeft aan de nuances. De rauwe hoekige blues doordrenkt van melancholie met hier en daar een vleugje country en rock komt heel menselijk over. De nummers zijn dan ook verhalende stukken die tragisch kunnen zijn, maar niet wereld vreemd zijn. The drones klinken nooit grijs, altijd zwart of wit. Wat deze plaat ook zo opmerkelijk maakt, een aanrader!
Als medicijn voor het bovenvermelde roots syndroom raden we ook van harte de roots-radio aan. Een vrije radio uit het Turnhoutse die in de regio te ontvangen is op 105.1. Ze draaien non stop (jawel zonder gewauwel of reclame) misschien wat traditionele, maar oerdegelijke jazz, blues, country, singer songwriters en alles wat ertussen zit. Je kan ook on line meeluisteren.

Het web is wel tof, je moet de deur niet meer uit om nieuwe dingen te ontdekken. Vadsig, met chips en Duvel in de hand, val je van ene muzikale verwondering in de andere. Recent belande we zo bij het Duitse Sinnbus label. Een bakermat voor alles wat je onder de noemer post rock zou kunnen duwen. We probeerde de gratis te downloaden sampler; ‘Sinnbus Are friends; Too’.

Iets wat we iedereen van harte aanraden. De cd opent met een nummer van Kinn. Dit is een band met ene FS Blumm in de gelederen. Deze keer maakt hij geen composities maar speelt hij met wat vrienden een knap potje post rock bij elkaar. Minstens even gerafineert als Tortoise, en de gitaren en rock voeren de boven hand! Verder valt de minimale electro punk op van Monotekktoni. Dit is het solo project van Tonia Reeh wat in’ duits omschreven wordt als “zugleich verstörender und fordernder Musik”, sexy hé. Ook In Fischer Erf en Bodi Bill valen op met een minimaal en dansbaar geluid. Is het omdat deze tracks electronica bevatten dat ze de boventoon voeren? Ik denk het niet, het is moeilijker om in de platgetreden indie en post rock paden met iets op de proppen te komen dat naast degelijk is, ook opvalt. Het eerder aangehaalde Kinn lukt dit zeker en ook Ter Haar, Kam:as en het zweverige (inclusief vrouwelijke vocalen) Audry steken er boven uit. Eigenlijk is dit een zeer sterke compilatie die al vele malen is afgespeeld en telkens weer andere groepen naar voor schijft als favoriete. Extra leuk omdat dit alles gratis is @ http://label.sinnbus.de/content/srmp002.php

Bij het laatste bezoek aan de platenboer toch maar eens een paar plaatjes uit de zo gehypet weird-, en hier verzint U zelf maat een suffix, scene gekocht. We vonden de vinyl versies van ‘Complexion’(Sunburned Hand Of The Man) en ‘XIAO’ (Wooden Wand And The Vanishing Voice). ‘XIAO’ is een klassieker uit 2004 van het Amerikaanse vehikel Wooden Wand And The Vanishing Voice dat zijn oorsprong vindt bij James Toth en Tovah ‘ O Rourke. Die laatste is de mevrouw van John Olson die we vooral kennen van Wolf Eye en samen vormen ze Dead Machines en runde ze tot 2005 Polyamory Records. Rond de biografie van Wooden Wand And The Vanishing Voice wordt een mistgordijn van mystiek en mysterie geweven dat ook eigen is aan Sunburned Hand Of The Man en aanverwanten. De vele samenwerkingen en feit dat het meer om collectieven of broedplaatsen voor muzikale vrijbuiters gaat versterkt dit gevoel enkel. Maar zoals zo vaak, het verhaal van Wooden Wand And The Vanishing Voice begint aan de Suny-Purchase kunstschool in NY. Waar uit de vriendschap en verwantschap van James Toth en Tovah ‘O Rourke de basis groeit van Wooden Wand (wat het alter echo is dat James zich aanmeet). Later komen andere bohémiens uit het cd-r en Tape circuit hen vervoegen, Heidi Die, Satya Sai, Steven Taveniers en Glucas Crane vormen een beetje de basis van The Vanishing Voice. ‘XIAO’ laat een groep horen die graag experimenteert maar zijn kaders kent, blues, folk en een scheut retro avant-garde pop. Maar hoe experimenteel ook, het blijven in wezen liedjes die na veel luisterbeurten hun geheimen prijsgeven. Muziek zoals die bijvoorbeeld gebricoleerd werd bij The Velvet Underground. Bij momenten klinkt het goed gek, bij momenten geniaal en het is altijd spannend ook al is het geiten wollensokken gehalten groot. Bij Sunburned Handen Of The Man gaan ze muzikaal nog een stap verder. Alles is veel meer gebaseerd op vrije expressie, improvisatie en psychedelische spacejams is hun handelsmerk. Al is hetgeen we op ‘Complexion’ te horen krijgen toch nog redelijk verteerbaar. We hebben zelfs meermaals de plaat terug onder de naald geduwd en genieten vooral van het dubby slotstuk op kant A. Zoals het in de weird-…… scene moet brachten en brengen Sunburned Handen Of The Man een niet bij te houden aantal cd-r, cassettes e.a. releases uit. Live sessies, Muziek gemaakt op de bruiloft van twee groepsleden, jam sessies, Alles wordt op de mensheid losgelaten, vaak op gelimiteerde oplagen die meestal in no time uitverkocht zijn. Verder lijkt het bij deze laatste nog meer een collectief te zijn met als vaste spil figuren, John Moloney (zie ook het sterke soul-rock gezelschap Howling Rain) en Rob Thomas maar verder schuift het nogal, op deze lp speelt bijvoorbeeld Tony Goddess mee van onder andere Papas Fritas, maar die naam vinden we verder niet terug in de annalen van Sunburned Hand Of The Man.
Alles we terug moesten gaan naar de platenwinkel zouden we opteren voor ‘XIAO’ omdat die avontuurlijk is en toch de songs nog laat primeren. Sunburned Hand Of The Man, is meer een collectief van muzikale freaks die al improviserend met grooves en psychedelica een klankpallet schetsen dat bij momenten experimenteel en tegendraads klinkt en een andere keer refereert naar dub of krautrock en dit altijd achter een mistgordijn van analoge noise. Het resultaat is eerder wisselvallig, het is bij momenten sterk, maar weet over heel de lijn de aandacht niet vast te houden. We hebben eigenlijk meer genoten van John Moloney andere project Howlin Rain.

Luisteren kan U via volgende links naar de bands web_pagina’s;


http://www.woodenwand.net/
http://www.myspace.com/woodenwand

http://www.sunburnedhandoftheman.com/
http://www.myspace.com/sunburnedhandoftheman

Radio Rarefish Podcast

Radio Rarefish podast terug

je kan je abonneren op de podcast
abonneren in itunes gaat zo: menu "advanced" --> "Subscribe to podcast"
en vul daar in: http://users.telenet.be/podcast/podcast.xml

voor mensen zonder podcast-programma: de mp3 staat altijd hier http://users.telenet.be/podcast

27/01/2007 Maldudler met Kodiak & The Kraken

Ik was te laat voor Kodiak wegens zoals je hieronder kan zien andere verplichtingen, maar The Kraken had ik nog net gehaald. Na een weekend vol noise en moeilijkdoenerij waren de nummers van The Kraken een frisse verademing. Af en toe moest ik denken aan Clap Your Hands Say Yeah!!. Knappe nummers, knap geluid en knap gespeeld toch vond ik het af en toe iets 'te knap'.

27/01/2007 UC#29 met: Barco Orchestra & Balderdash

Barco Orchestra is 2/3de Penguins Know Why maar dan zonder hun Sonic Youth-achtige noise-rock, maar met wat ze zelf 'macro noise' noemen. Noise gemaakt met tapeloops, gitaar, effecten, en vocals. Deed me een beetje denken aan de donkere industrial noise van een goede 15 jaar terug. Genesis P. Orridge en dergelijke....








































Ook Balderdash doet nogal retro aan, en laat denken aan dingen als Fugazi, Shellac, etc. Niet meteen slechte referenties als je het mij vraagt.

26/01/2007 – UC#29 met The Joyous Cosmology, Musica Da Cucina & Jozefaleksanderpedro

The Joyous Cosmology is een improvisatiecollectief uit Antwerpen, bekend van hun repetities in wijlen de muziekdoos. Euhm old-school-avant-garde of zo? Verfrissend om te zien: na lang nog eens een improv-geluid dat niet draait rond noise en kilometers lange feedbackloops. (http://www.myspace.com/joyco )

Musica da Cucina brengt one-man-loopstation-emo-post-rock met behulp van keukengerief, gitaar en stem. Zowel visueel als muzikaal dik in orde! Vooral het stoomketel moment zal ik nog wel enige tijd blijven herinneren. Aanrader. (http://www.fromthemountains.com/idea-mdc.htm)

Jozefaleksanderpedro bracht de van hem ondertussen bekende soundscapes, deze keer vooral opgebouwd met gitaar en effecten.

last minute UC weekend, dees weekend!

Undercurrent tweedaagse

vrijdag 26 januari 2007 | 20:00
zaterdag 27 januari 2007 | 20:00

The Bottom Line, Pelgrimstraat 11, 2000 Antwerpen

inkom: gratis


VRIJDAG 26/1
* MUSICA DA CUCINA [it]
zachte, sferische muziek op keukenapparatuur en gitaar

ZATERDAG 27/1
* BALDERDASH [be]
Brusselse noiserockers
* BARCO ORCH [be]
micro noise van de mannen van pengiuns know why

25/01/07 Milow @ CC Deurne

een gekregen paard mag men niet in de bek kijken. Een avondje den-cynische-oude-zak uithangen kan ook leuk zijn... oeps sorry.

gepland: UC#30 met Kazuamsumaki, Black Cassette & Bear Bones Lay Low

zeker komen, wordt leuk feestje...

12/01/07 To The Bone & The Blackbox Revelation @ Bouckenborg

To The Bone is nooit echt 100% mijn ding geweest. Op zich is er niks mis mee natuurlijk, een supper strakke en geoliede rock'n roll machine, die live echt wel over je heen raast. Maar de drang naar authenticiteit lijkt groter te zijn dan naar orginaliteit. Ach wat zaag ik, zeer leuk om naar te kijken, misschien moet dat ook niet meer zijn.

The Blackbox Revelation vond ik iets beter smaken. Elimentaire rock'n roll zoals ook de White Stripes, of dichter bij huis The Porn Bloopers het brengen. (zie fotos)

20/09/06 Opening Trix met Sukilove, Helder & I Love Sarah

Sukilove











































Helder














I Love Sarah

(Ne) Undercurrent en Guerilla presenteren

Pitchtuner,

deze avond in den drempel om 20.30 stipt
+ DJ Soi
+ DJ Butzenseller (of zoiets)

meer info op www.undercurrent.be

Pitchtuner speelt in december trouwens in Petrol: dus als je echt cool en undergroundy wilt zijn enzo kom je beter nu al maar af....

(Ne) Undercurrent 12-05-2006

(Ne) nieuf Undercurent nieufs

Undercurrent #4, 12 mei 2006
New Location!!!!: Bottomline (Pelgrimstraat 16, 2000 Antwerpen
Doors: 21.30 First Act: 21.00
GRATIS GRATIS GRATIS GRATIS GRATIS GRATIS

THANKSGIVING
Thanksgiving is de jonge songsmid Adrian Orange uit Portland, Oregon, die de laatste jaren aan een serieuze opmars bezig is binnen de amerikaanse indiescene. Hij bracht de afgelopen 3 jaar een achttal platen en ep's uit. Muzikaal leunt thanksgiving dicht aan bij the microphones, maar evenzeer bij Smog of Will Oldham.
www.marriagerecs.com/thanksgiving

SIMPLESONGS
SimpleSongs is de Antwerpenaar Ken Veerman. Als eenmansband mengt hij met plezier lo-fi indiepop met lawaaierige en elektronische geluidsexperimenten. Enkele maanden geleden werd hij tweede tijdens de finale van Frappant, de rockwedstrijd voor Antwerps talent.
www.simplesongs.be/

YUKO
De muziek van dit Brusselse kwartet situeert zich ergens tussen indietronica en postrock. In het genre is de groep momenteel veruit het grootste talent van eigen bodem. Denk Notwist, Wixel, A December Lake... Verplicht voer voor liefhebbers van atmosferische liedjes en gevoelige melodieën.
www.myspace.com/yukotheband

NILO
Nilo drumt bij een hele rits Brusselse groepen, maar als hij het even rustig aan wil doen, maakt hij melancholische gitaarliedjes. Die neemt hij lofi-gewijs thuis op, om ze op het eigen Orange Mansion Recordings uit te brengen. Verwacht je aan stille gitaarriedels en catchy deuntjes.
www.myspace.com/nilonilonilo

www.undercurrent.be

(Li) nog eens terug beginnen, wat oud en nieuw nieuws

Lang geleden. Late goede voornemens of zoiets...en even late ‘besprekingen’

 

Undercurrent 3, met I Hate Camera, Tram, Borokov Borokov,....

 

Borokov Borokov was een meevaller: ik had er om eerlijk te zijn niet veel verwacht. Al een aantal slechte recensies over gelezen en verwachtte me aan een soort Arty-Farty-,-hey-wij-zijn-slimmer-dan-u-set. Maar niks van dat eigenlijk. Ok, het was een beetje gemaniëreerd soms, maar at kan ook moeilijk anders als je The Talking Heads als voorbeeld neemt. Er zijn natuurlijk ergere voorbeelden te kiezen. Ook opvallend was het gebrek aan drummer die door een doosje werd vervangen.

 

Tram was weer zijn verpletterende zelf. Loeiharde postrock, soms nijgend naar math, maar vooral met genoeg machogehalte om niet in de mooi-maar-flouwe postrockval te trappen. Zinderend....

 

Euhm, en dan een voorbeeld van waarom je beter bespaard blijft van een ontmoeting met je oude helden. I Hate Camera met Rudy Trouvé en Graig Ward is veruit de meest ervaren groep die we ooit op Undercurrent hebben gehad, maar dat is niet echt gebleken. Na een wel zeer korte en slordige soundcheck is het wel iets te gemakkelijk om je slechte concert enkel op de zaal, de pa en de DJ te steken. Die stopt heus wel als je dat vraagt en die mag best wel draaien als je nog aan’t opstellen bent...

 

Het Beleg van Schoten, met o.a. SimpleSongs, General Mindy, Monolite, Toman

 

General Mindy moet het echt hebben van een fatastisch groots geluid en laat daarbij terugdenken aan Evil Superstars of Millionaire. Ik hou ook best wel van hun wij-zijn-een-larger-then-life-rock-groep-attitude. Al staan ze in één of ander jeugdhuis in de kempen, toch spelen ze als, en kunnen ze je het gevoel geven dat je in Vorst Nationaal staat. Een groots geluid, maar een aantal catchy nummers zou dat geluid langer kunnen laten hangen (wow, nu voel ik me echt wel als de indie Andre Vermeulen)

 

Monolite, ontstak niet het feestje dat ik verwacht had, daarvoor bevatte het te veel rustige nummers, maar was zeker de moeite. Vooral door de fantastische stem van de zangeres deed het met me sterk aan Lamb denken

 

Toman was als de Belgische Mogwai weer fantastisch. Vooral het laatste nummer was echt wow.

 

Aparat Organ Quartet in Petrol

 

Vier electronische orgels en een drummer, dat is zowat Aparat Organ Quartet. En hoe klinkt dat? Antwoord: Als Trans Am op Future World. Zzeerr knap geluid, maar ziet er niet altijd even sexy uit.

 

(cd-re) Next Live: Electric Violence

Digitale terreur in muzikale vorm is wat we van Cock Rock Disco (Jason Forrest’s label) mogen verwachten. Niet verwonderlijk dat ze daar kwijlend uitkijken naar een hybride van deze digitale chaos met het echte bastaard kindje van de hedendaagse muziek; death metal. En met dit Noorse duo is hun natte droom werkelijkheid geworden. Voor sommige zal ‘Elektro Violence’ inderdaat wel voor extatische hoogtepunten kunnen zorgen. Wij vinden het oubollig klinken en hebben het jaren terug al eens gehoord. Toen waren we zwaar onder de indruk van Voi Vod. De heavy metal gitaren die klinken alsof ze misbruikt werden door mechanische sci-fi gedrochten, niet te evenaren. Next Life combineert dit typische gitaar geluid met een batterij digitale piep en blieps en vervormde vocale samples. Bij momenten klinkt het best vettig, zijn er leuke ideeën maar de plaat weet zelfs geen heel nummer lang te boeien. Goede losse ideeën, slechte plaat, en dat gebeurt wel vaker in deze digitale zijstraten. http://www.cockrockdisco.com

(Li) Undercurrent #1, 17/02/2006 @ den drempel

op verzoek!

alhoewel... ik kan eigenlijk over geen één van de groepen eigenlijk iets zinnigs zeggen: wegens te druk aan de inkom.

Gasoline DC klonk zeker ok, deed me een beetje aan Tram denken maar dan zonder die vette bas. Bronze vond ik persoonlijk het beste van de avond: post rock met ballen! Believo! deed wat we van hen verwacht hadden: een knappe en krachtige set. En van Ignatz, euhm, ik vrees dat ik toen al iets te zat was...

en uw eigenste DJ kutjong was natuurlijk ook weer geweldig!!

Samenvattend: een zeer geslaagde editie; veel volk; goede sfeer; goei groepen....

(Li-Re) John Cale - De Kuub (Turnhout)

Ken Uw klassiekers, John Cale komt en dan word je aangemaand om te gaan kijken. Al zijn we Cale analfabeet. Niet één zwarte plak of zilveren schijfje van de man prijkt in onze collectie, zelf geen gedownloade, of gekopieerde. En afgaande op dit optreden gaat daar niet direct verandering in komen. Was het slecht? Nee. Was het goed? Nee. Cale wou nog eens laten zien dat hij kon rocken en had een maniakale band meegebracht. Als het even mocht rockten die er op los, en Cale verdronk erin. De man bleef vooral overeind in de rustigere en melancholischere nummers (we meende één Velvet Underground nummer te herkennen) en in een, ik kan geen titel noemen, freaky nummer waar een vriend opmerkte dat het van Zappa zou kunnen zijn. De after party aan diverse Turnhoutse togen was beter. Vandaag gaat het slecht.

(CD-RE) XIU-XIU La Foret (Acuarela/Bang!)

Xiu Xiu, hier hadden we al veel over gelezen en nog wisten we niet wat we ervan moesten denken. Maar laat ‘La Foret’ U overtuigen. Het is een bijzondere luisterervaring, een plaat waar je de woordenboek bijneemt om de teksten een beetje te kunnen vatten, zodat je alles in het juiste perspectief kan plaatsen. Deze teksten zijn een essentieel onderdeel van de muziek, grimmig en ongemeen hard beschrijft Jamie Stewart op een no nonsens manier zijn gevoelens en kijk op menselijke relaties. Muzikaal is het een verslavende cocktail. De ene keer declareert hij met sombere stem (Denk aan Bauhaus) over een akoestisch gitaar stukje in de beste lo-fi traditie. De andere keer zingt hij vol overtuiging zijn verscheurende lyricus over een poel van hevige beats die alle kanten tegelijk uitschieten, harde elektronica en bevreemdende percussie van klokken en bellen. Een ander aspect is de semi klassiek insteek. In veel nummers leveren clarinet, bas clarinet, celo, tuba en andere een ingetogen inbreng. Dit ongeregeld zootje past adembenemend precies in elkaar en balanceert op het kunstige af. Xui Xui werkt dan volgens mij evengoed in een jeugdclub als in een galerij. Referenties zijn altijd gemakkelijk om een album te plaatsen, en bij ‘La Foret’ denken we altijd aan jaren 80 new wave groepen als Joy Division, Bauhaus maar ook The Residents en Einstürzende Neubaten hoor je terug en art rock van bv King Crimson of Devo. ‘La Forest’ is zeker geen ontspannende muziek trip maar een luisterplaat vol karakter die best niet ad-vundum te nuttigen is maar gedoseerd te gebruiken is en elke keer verslavender wordt. http://www.acuareladiscos.com

(Li) Wixel, Bloedrood, Nilo, Fern Knight, Thanksgiving @ Trix (27-11-05 Undercurrent)

Woehoe, ’t is alweer lang geleden. Te lang, maar swoit. De fut was er wat uit na het Drekka-Monsere-Volmar-gebeuren; twaalf betalende en vooral drie kakgroepen. Al een geluk dat uw eigen, DJ Kutjong, en veel te veel Dubbele Westmalle de avond nog een beetje hebben gered.

Ik heb de laatste maand natuurlijk ook niet volledig stil gezeten: wat ik vooral onthoud is het fantastische optreden van Anthony and de Johnsons in de AB. Ook Bobby’s Evil in Glamor is Undead was best de moeite….

De laatste Undercurrent was ook niet meteen een overrompeling, maar was muzikaal wel een voltreffer. Opener Wixel-Bloedrood-Nilo (wie trouwens net zijn fantastische ‘Nilo and friends’ cd uit heeft) was enigszins rommelig maar verder toch wel hun charmante zelf. Fern Knight was straffer als verwacht: mooie en pure folk songs, spaarzaam maar toch sterk gearrangeerd. Maar top of the bill, letterlijk en figuurlijk dan, was toch Thanksgiving. Adrian Orange is echt fantastische als de weirde excentrieke Singer-Songwriter. Hij lijkt wel een puber, die nog niet zo goed overweg kan met zijn slungelige lichaam en stem, maar zijn songs zijn sterk, en zijn ‘act’ fantastisch.

(Li) Frappant 26-11-2005

Zaterdagavond nog eens op stap geweest. Het was de finale van Frappant, de rockrally van de provincie Antwerpen zeg maar. Tien groepen traden aan, geselecteerd uit de voorrondes die gehouden zijn in een stuk of vijf jeugdhuizen verspreidt over de provincie. Elke groep mocht een kwartiertje het beste van zichzelf geven. En bij de eerste twee die we zagen was het meteen raak (Delta Junktion hadden we gemist). Mudbreeder (www.mudbreeder.be) is een naam om te onthouden hun epische mix van postrock en oude hardrock klonk sterk. Daarna mijn persoonlijke nummer één Monolite (www.monolite.be) . Een zangeres die aan Portishead deed denken en muziek die we omschreven als Senser zonder de heavy metal gitaren. Zeer sterke act. Daarna zakte het niveau wat weg. Op de alternatieve rock van Muon en Soma was misschien weinig aan te merken ze overtuigde me niet. The Seven Laws Of Woo deden bij momenten denken aan een rommeligere versie van The Talking Heads, ze wisten mijn aandacht niet te houden. Van To The Bone onthielden we vooral de drumsolo! Waar kom je dat nog tegen? Voor de rest kei goed voor op Merksplas kermis. Sfeer verzekert, alle rock’n roll clichés op een hoop en scheuren maar. Het is toch pas bij SimpelSongs (www.simpelsongs.tk) dat we terug euforis worden. Less Is More zullen we maar zeggen, basic liedjes overtuigend gebracht en met een experimenteel randje. Nadien kregen we nog A Nice View Over Trinidad een band die je zeker moet onthouden ook. Al kwamen ze niet zo goed uit de verf je kon horen dat ze zeer veel potentieel hebben. Broer Kris had het over de Belgische New Wet Kojak. Afsluiter Portland opteerde voor de melodieus gitaar rock en wisten me niet te overtuigen.
Na een leuke act van stand up comedian Alex Agnew kwam de jurry met hun verdict:
1) To The Bone, 2) SimpelSongs 3) Delta Junction
Een verassende keuze, wij houden het op: Mudbreeder, SimpelSongs, Monolite en A Nice View Over Trinidat. En vragen ons af waarom het altijd zo een stereotype rock bandjes moeten zijn? Zitten er in de provincie Antwerpen geen sterke Dance acts, of HipHop collectieven?

(CD-RE) 31 KNOTS: Talk Like Blood

Dit trio uit Portland, USA kon ons met hun vorige release, de ep ‘The Curse of the Longest Day’ maar matig boeien. Misschien hebben we toen te vlug geoordeeld, maar we zagen het als het zoveelste emo-core bandje dat niet slecht was maar ook niets nieuws bracht. ‘Talk Like Blood’ bewijst het tegendeel en laat een band horen die zeker weet te overtuigen. Een sublieme mix van emo-core, hard-core en de nieuwe garde post-postpunkers. Fugazi en Karate zullen wel altijd helden blijven. Maar het gelukkig niet allemaal zo rechtlijnig. Slint en aanverwanten komen ook meedoen. En met deze kenmerken kan, als alles meezit, een goed plaatje gemaakt worden. En het zit goed op ‘Take like Blood’, hevige hard-core stukken, gestileerde artrock, een juiste dosis emo en catchy indie. We stellen bij zo veel positieve woorden dat misschien de producers Jay Pellicci (Deerhoof) en Scott Solter (Spoon, Okkervil River) ervoor gezorgd hebben dat het geen stereotype plaat is geworden? Doet er niet toe, ‘Take Like Blood’ heeft al meer door de boksen geschald dan Maxïmo Park. www.ownrecords.com

(CD-RE) Maggi, Pierce and EJ

Drie Amerikanen die geregeld in de lage landen toeren en deze drie dubbele cd opnamen in Berlijn. De twee gasten, Pierce en EJ hebben een verleden in de THE GOATS een leftfield hiphop collectief avant le lettre. De verwachtingen waar dan ook redelijk hoog toen we gingen luisteren. De drie schijfjes zijn onderverdeeld in’Morgen’, Mittag’ en ‘Nacht’. En U had het al kunnen raden, s’morgens gaat het er rustig aan toe, wat melig, met een folk randje. ‘middag kan er al eens gelachen worden en klinkt iets opgewekter en s’nachts is het party time, allé, worden de gitaren al eens overstuurd. Maar naast de spuuglelijke hoes waar U in de platenbakken niet naast kunt kijken bevat de cd ook niet veel schoon. Het hangt aan elkaar met clichés van typische hard rock solo’s tot popmuziek in Bowie stijl. Nee, deze dragen we recht naar de tweedehands winkel. www.mpeband.com

(Li) RareFish Singer Songwriters Night (15-10-05)

Misschien iets minder geslaagd op gebied van bezoekers als het grote RareFish festival (slechts drie betalende bezoekers) maar daarom niet minder gezellig. Enkel de zaal, de Peniche Fulmar, een tot concertzaal omgebouwde boot, is al romantisch genoeg om zo’n Singer-Songwriters avond de nodige glans te geven (inclusief rood gordijn etc.).

Opener Winter and Louise wist meteen al de toon te zetten door hun emotionele fluisterliedjes. De combinatie cello, gitaar, zang en af en toe piano werkte zeer goed, alhoewel de cello naar mijn aanvoelen toch iets te luid stond. Ook de songs mogen misschien nog iets gebalder, maar Winter and Louise klinkt in elk geval veelbelovend.

SimpleSongs maakte daarna zijn eigen gekozen bijnaam van ‘de Bombastische Bard’ waar, en viel in die zin ook op tussen de andere meer ingetogen sets. Nieuw was dat hij deze keer een bijna volledige pianoset speelde zonder hierbij geholpen te worden door zijn chaos pad of loop station. Deze set had zeker veel potentieel, maar was door een te stil afgestelde piano toch minder overrompelend dan ze had kunnen zijn.

Sleeping Dog is Chantal van Chacda solo en bracht ons zeer warme en breekbare liedjes op piano en gitaar. Vooral haar ijle, wat zweverige stemgeluid (wat dat dan ook moge betekenen) is daarbij haar grote troef. Denk daarbij aan de stem en de nummers van Aroah of Carol van Dijk.

Nilo’s set was verruit de verrassendste van de avond. Ik ben al langer fan van zijn songschrijverschap, maar het life brengen van die nummers wilde tot hiertoe niet echt lukken. Nu leek het voor het eerst dat hij zijn set goed had voorbereid, en dat loonde. Samen met Maxime Le Hung (Matamore, Tom Sweetlove) bracht hij zeer mooi gearrangeerde popnummers met zeer klevere teksten. Het lukt me sindsdien niet meer om ‘Naked’ uit mijn kop te krijgen.

(Li) Rarefish festival (08-10-2005)

Het Rarefish collectief bestaat drie jaar: vorig jaar was deze gebeurtenis nog maar een paar optredentjes in huiselijke kring waard, nu werd er een heus festival georganiseerd in een propvol Magasin 4. Ik heb geen zin om elke groep in detail te gaan bespreken, daarvoor is het inmiddels ook al te lang geleden, en de meeste van deze groepen heb ik hieronder al wel eens uitvoerig besproken, maar ik kan u wel zeggen dat geen van de groepen teleurstelde.

De eerste groep, Feuerbach, was tevens ook de enige groep die ik nog niet gezien had. Feuerbach bestaat uit de helft van het gesplitte Goldfish Liberation Frond, aangevuld met nog eens drie extra man. Momenteel worden ze enigszins gehyped. In de nabije toekomst mag je van hen dan ook iets verwachten op Zeal-Records. Life brachten ze het er in elk geval zeer goed vanaf wat niet evident is voor hun liefelijke meerstemmige emo-pop-nummertjes.

Ook Wixel kon behagen, en ook hier leek warm wel het sleutelwoord. Mooie warme post-rock nummertjes die me enigszins naar Martini deden verlangen, ook de wel zeer korte A December Lake reünie (één nummer) tijdens de set was geslaagd.

Terug naar boven dan voor Naifu, waar zij de eerste echte stomende set van de avond speelden. Hun zeer gekunstelde rock die door de stem van Dominique van Camp het midden lijkt te houden tussen PJ Harvey, Blonde Redhead en Björk vulde de bovenzaal van de Magasin 4 perfect.

Hetzelfde deed Sleepy Lili een half uurtje later beneden ook: stomende, maar hier meer elementaire rock . Sleepy Lili was door hun rechtlijnigheid het buitenbeentje van de avond, maar daardoor zeker niet minder op zijn plaats.

I Love Sarah, deed wat het moest doen, en deed dat beter dan ooit. Het was de eerste keer dat ik hen zag met een deftig versterkt geluid, waardoor ook de gitaar eindelijk wat meer aandacht kreeg. Het geluid werd hierdoor rijker, zonder minder overrompelend te zijn. Klasse!

SimpleSongs deed niet minder dan dat en overrompelende ook, ditmaal niet door een wall of sound maar eerder door zijn mooie breekbare liedjes. Zo breekbaar blijkbaar dat tijdens de set tot tweemaal toe de elektriciteit uitviel. Dit hinderde hem niet om toch één van zijn beste sets te geven.

Nadien was het tijd voor Toman. Tot hier toe één van de succesvolste RareFish groepen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik hen volledig gemist heb (zoektocht naar een zak chips in nachtelijk Brussel).

Onder de noemer ‘extreem afsluiten’ was het nu de beurt aan Elton Vincent en dat was volgens mij met zijn beste noise-set tot nog toe: puberaler dan ooit, en tegelijkertijd leek er meer richting in te zitten dan anders.

Kortom, het was een fantastische avond! Ik heb het uiteindelijk dus toch niet kunnen laten om er een volledig verslag over te schrijven. Hier kan u er trouwens nog meer meningen op nalezen. Mijn persoonlijke hoogtepunten waren I Love Sarah, SimpleSongs en Fuerbach. Hopelijk laten ze ook de vierde verjaardag van RareFish niet onopgemerkt voorbij gaan.

(Li) Undercurrent met Barmitzvah Brothers en Two Minute Miracles (6-10-2005)

jaja, ik weet het, ik sta een beetje achter, maar het was nogal een hectische week o.a. door het verblijf van de Barmitzvah Brothers & The Two-Minute Miracles.

The Two Minute Miracles was voor deze gelegenheid een eenmansband die bestond uit Andy Magoffon. Met behulp van gitaar, drum en twee micro’s speelde hij mooie maar donkere, countrypopliedjes. Denk Songs:Ohio, of My Morning Jacket. Zeer Mooi!

The Barmitzvah Brothers bestonden voor deze keer uit Geordie Gordon (catchy naam!) en Jenny Mitchell aangevuld met The Two Minute Miracle Andy Magoffon. Wat ze maken is een soort van rammelige country-polka-pop en hoe ze live klinken is ronduit fantastisch. Er komen onder andere gitaren, basgitaar, drums, banjo, trompet en nog wat elektronica aan te pas maar vooral veel goede popsongs en een sympathieke performance. Zeker de moeite wanneer je ze nog eens kunt gaan zien in België.

Volgende Undercurrent avonden:
27 october: film @ Trix: Dig!
29 october: bluesanct Night met: Drekka (us), Justin Vollmar (us), Annelies Monseré (nl/b) @ Scheld'apen

(RE) Guido Möbius: 'Dishoek'

CD die afgelopen maand niet uit de cd speler was weg te krijgen:

Guido Möbius is de labelbaas van Emphase, dat vooral bekend is van conceptplaten waarbij muzikanten gevraagd wordt te werken met één klank, instrument of noot. Daarnaast is hij ook gitarist van dienst bij het Berlijnse collectief Blinker Inc. In zijn solowerk staat de gitaar ook centraal. De basis van de plaat doet vaak denken aan de platen van het post-rock onderonsje Pallman (met Chris Brokaw, Bundy K. Brown, Doug McCombs ea.), maar Möbius gaat de post-rock voorbij. In elk nummer zit je onverwacht te luisteren naar haperende ritmes en vreemde electronische geluidjes die zeer natuurlijk in de acoustische gitaarpartijen verweven worden. Naast de gitaar en unheimliche elektronica zijn er veel gastbijdragen met klassieke instrumenten. Violen, klarinet, cornet en fluit maken dat sommige intro's van nummers aan Rachel’s doen denken. Maar ook hier laat Möbius ongemerkt de elektronica het zaakje overnemen, integreert geruisloos soundscapes, gaat rocken of laat er een human beatbox op los. Steeds verrassend, altijd een geheel. ‘Dishoek’ is, post-rock met klassieke elementen, tegendraads pruttelende elektronica en er is affiniteit met straatcultuur. Maar ‘Dishoek’ is vaak ook gewoon pop muziek, en dat is de kracht van deze plaat. Voor een paar refferenties denken we aan de gecomponeerde muziek van FS Blumm en aan muziek buiten de marge van acts als Radian of Corker / Conboy. ‘Dishoek' is dus een sterke plaat.

(Ne) Programma Scheld'apen October/ November

PROGRAMMA SCHELD’APEN OKTOBER 2005
www.scheldapen.be

Donderdag 6 oktober Undercurrent

BARMITZVAH BROTHERS (can)
THE TWO-MINUTE MIRACLES (can)
http://www.undercurrent.be

barmitzvah brothers: three youth from Canada, who make experimental pop from unusual and home-made instruments and household objects. their eclectic style fuses polka, punk, klezmer, bluegrass and folk. upbeat to melancholy. think j. newsom, the microphones... the two-minute miracles sparkle with alt-country pop gems and slow number burns. think wilco, sparklehorse, my morning jacket, l. barlow..

Vrijdag 7 oktober Volkskeuken vanaf 19u

Donderdag 13 oktober Boekvoorstelling La Fille d’O Vanaf 14u

"Murielle Scherre is het meisje achter la fille d'O, een eigenzinnige, sexy lingeriecollectie. Ze kende meteen een groot succes in binnen- en buitenland. Zelfs popdiva's als Roisin Murphy van Moloko en Alison Goldfrapp bekeerden zich tot haar minimalistische lingerie. Het erotische imago rond la fille d'O werd geprojecteerd op het prive-leven van Murielle: la fille d'O is lingerie en Murielle werd lingerie. In dit boek vertelt ze haar verhaal."
Vanaf 14u is iedereen welkom om te komen proeven van uitdagende verhaaltjes en zinnenprikkelende spelletjes. Er komen tapijten en kussens, deVillesHaremgirls en lingerie. Er wordt voorgelezen, verteld en opgebiecht, gedronken, gebeten en doorgeslikt.
Vanaf 20u serveren kontra en la fille d'O educatieve filmpjes. "a fine selection of the films you always wanted to see but were afraid to rent"

meer info:
www.lafilledo.com
www.devillesharemgirls.com
www.kontra.be

Vrijdag 14 oktober vanaf 21u South American Assault

I SHOT CYRUS brutal and fast hc/punk w/ influences ranging from Cryptic Slaughter to Negazione to early C.O.C. ... feat. Boka of Ratos De Porao
MIGRA VIOLENTA (arg) banda hardcore crust de Buenos Aires - fast and energetic w/ a raw edge D
ISCARGA (bra) raw political thrash/punk/hardcore in the vein of Lärm or Infest burned w/ tons of energy on 625 thrashcore
+ more tba
+ Volkskeuken vanaf 19u more

info: www.heartbreaktunes.com

Woensdag 19 oktober HYPNOS LOS NATAS
more info: www.heartbreaktunes.com

Donderdag 20 oktober Kontra Cinema film begint om 21u
meer info: www.kontra.be

Vrijdag 21 oktober Volkskeuken vanaf 19u

Zondag 23 oktober En concert! RAXINASKY PLASTERED

Donderdag 27 oktober Kontra Cinema film begint om 21u
meer info: www.kontra.be

Vrijdag 28 oktober Volkskeuken vanaf 19u

Zaterdag 29 oktober 05 Undercurrent BLUESANCT NIGHT
inkom €5
bands:

DREKKA (US) lofi indiefolk http://www.bluesanct.com/bands/drekka
VOLLMAR (US) sweet americana http://www.bluesanct.com
ANNELIES MONSERÉ (B/NL) delicate piano songs http://annelies-monsere.tk

Zaterdag 26 november MACHT VAN DE NUZIKANT!!!!

Woensdag 30 november THE PSYCHIC PARAMOUNT (No Quarter Records)

A loud, full-on psychedelic freak-out "power-trio" from New York City formed by x-members of LADDIO BOLOCKO , PANICSVILLE & SABERS. Layers of looped and delayed guitars link up like a chain of DNA over a blown out torrent of percussive abuse. Appealing to fans of Acid Mothers Temple , Circle , Comets On Fire . www.thepsychicparamount.com
+ More tba

meer info: http://www.conspiracyrecords.com/

(Ne) Interessante data in Arenberg

De Arenberg: niet echt de meest rock'n roll plaats van Antwerpen, maar komen af en toe toch ook wel leuke dingen:

zondag 9 october
open podium met o.a. SimpleSongs
gratis

woensdag 12 october
Thou

vrijdag 21 october
Je M'en Fish avond met: Mastasini, Halosinus & Lo-Bat

woensdag 2 november
Stuurbaard Bakkebaard, Scout Niblett (!!!!!)

woensdag 9 november
Rudy Trouvé - Pascal de Weze (!!!!!)

maandag 21 november
Bettie Serveert - Solex

(Re) Roadhouse Libra @ Scene (02-10-2005)

De Scéne begint met twee wekelijkse en gratis concertjes op zondag: joepie de poepie!! Roadhouse Libra mocht de spits afbijten en deed dat overtuigend. Mooi gearrangeerde pop/rock nummertjes met een jazzy sfeertje, een beetje zoals we van Rudy Trouvé gewoon zijn. Rustige schone muziek: perfect voor in de scéne!

(Re) To The Bone, SimpleSongs, Nice View over Trinitad @ Bornem (01-10-2005)

Zaterdag naar de vierde voorronde van Frappant geweest. k'Heb niet veel zin om elk van de zes groepen te bespreken, maar enkel degene die ik interessant vond, en die uiteindelijk ook gewonnen hebben.

To The Bone:
Al veel van gehoord, maar steeds gemist. To The Bone klinkt als zijn naam aangeeft: puur, rock’n roll, garagerock op zijn best.Vet!

SimpleSongs:
Al veel te vaak over geluld. Hij had aanvankelijk moeite om de zaal stil te krijgen, maar alleen achter een achtkoppig funkcollectief spelen lijkt me nu ook niet zo’n gemakkelijke opgave. Verder was het een zeer geslaagd optreden.

A Nice view over Trinidad:
Onder het moto ‘het kan beter op iets trekken dan op niks’ copieert A Nice view over Trinidad schaamteloos het geluid van Girsl against Boys. Er zijn natuurlijk slechtere voorbeelden om van te pikken. Een verdiende winnaar!

(Ne) interessante data in luchtbal/ Hof ter Loo

zaterdag 8 october :
Spectre showcace met: Loss (usa), The [law-rah] Collective (nl), This Morn’ Omina (b), Kraken (b), Okk-ulth (b), 33Mhz (b)
Luchtbal

dinsdag 25 october:
Mark Eitzel (solo)
Luchtbal

vrijdag 28 october
Zu, I Hate Camera (!!!!!!)
Luchtbal

vrijdag 29 october
The Hafler Trio, Fear Falls Burning, Wander (!!!!!!)
Luchtbal

maandag 31 october
KMFDM, Sonar, Panic DHH, Joshua
Hof ter Loo

***pfff vanaf hier geen links meer hoor: ge kunt uwe info zelf hier vinden: http://www.ccluchtbal.org/***

vrijdag 4 november
Millionaire (!!!!), Mono (!!!!), White Circle Crime Club, World's End Girlfriend
hof ter loo

donderdag 10 november
Echo & The Bunnymen
Hof ter Loo

zaterdag 19 november
seats'n beats met: Pluramon feat. Julee Cruise (!!!!), TUK + Kurt d'Haeseleer, Secede
Luchtbal

Ik zou op de site van het luchtbal ook eens op zoek gaan naar de groepsfoto van After Forever: hilarisch!

(Re) Namosh @ (Fanklub) Kaaiman (30-09-2005)

Namosh, een one-man-Electro-band uit Berlijn: je zou voor minder aan Mockey of Peaches denken. En daar deed het ook aan denken maar bij deze twee laatste is het live-aspect wel wat groter. Hier leek het wel een veredelde karaoke. Maar swoit, wat zit ik te zagen, het feestje was vet, en meer moet dat niet zijn!

De volgende Fanklub is op 28 october met Crazy Girl uit Londen, ook weer in de Kaaiman.

(Re) Kwad, Sleepy Lili, SimpleSongs @ Court Royale, Evere (24/09/05)

Kwad brengt ‘blasé’ in muzikale vorm, met instrumenten als oude lampenradio’s, een voorlezende vrouw, ritselend papier en tapes worden soundscapes gemaakt die als enig doel lijken te hebben kleine kindertjes bang te maken. Mij konden ze niet echt imponeren.... *had me nog zo voorgenomen geen afbrekende recensies te schrijven *

Sleepy Lili was deze keer daarentegen wel echt sterk Ik had ze de twee vorige keren dat ik ze gezien had iets te gemakkelijk afgeschreven als een grrl-power-garage-rockgroep maar nu met een deftig geluid leek hun muziek toch rijker te zijn dan gedacht en deed het me af en toe aan het beste van Kim Deal denken.

Als ik de intentie zou hebben om objectief te zijn zou ik eigenlijk moeten zwijgen over het geweldige SimpleSongs, maar die intentie heb ik niet, dus kan gerust zeggen dat ik SimpleSongs eigenlijk geweldig vind. Ook hier was SimpleSongs weer zijn geweldige zelf alhoewel het geluid af en toe minder geweldig was.

U kan trouwens zoals vroeger alreeds vermeld was volgende week zaterdag (dat is de achste october dus) zowel de geweldige SimpleSongs als Sleepy Lili bewonderen op het RareFish festival (Magasin 4, Brussel, met ook nog: Toman, Elton Vincent, Naifu, I Love Sarah, Fuerbach, Mitsels)

(Re) I Love Sarah @ Glamor is Undead (23/09/2005)

I Love Sarah leek me in Glamor is Undead potiger dan anders: meer Millionaire, minder post-rock. Het sympathieke geluid maakt plaats voor overdondering (als dat al een woord is). Jeroen (de drummer) blijft een feest om live aan het werk te zien, toch zou ik graag I Love Sarah eens zien met een goed afgesteld geluid!

I Love Sarah speelt zaterdag 8 october nog op het Rarefish Festival (Magasin 4, Brussel, met o.a. SimpleSongs, Tomàn, Naifu, Sleepy Lili, Elton Vincent, Fuerbach, Wixel, Mitsels)

(Re) Autistic Youth/ Capsule @ Kaaiman (22-09-2005)

Autistic Youth:
Elko Blijweert is blijkbaar een kind van de eighties. In dit project waarvoor hij samenwerkt met Tim van der Poel (Franco Saint de Bakker) waagt hij zich aan het gebruik van elektronica en pakt hij zijn gitaar maar zeer sporadisch op. Enerzijds spijtig maar zeer gedurfd. Nooit gedacht dat Elko nog eens als Laurie Anderson zou klinken!

Capsule:Een 8-koppig balorkest onder leiding van Saar van de Leest (Tip Toe Topic, Traktor): zo stond het op de affiche, en zo klonk het ook. Denk aan de mooie lo-fi pop van Tip Toe Topic met de volle sound van Think of One, door de samenzang leek het zelfs soms of de Andrew Sisters terug fris en springlevend waren. Soms ontroerend, introvert en uitbundig tegelijk: klasse!